آیا فرزندم بیش فعال است؟

بیش فعالی چیست؟

بیشفعالی ADHD به حالتی دلالت میکند که در آن کودک به نحوی مفرط و بیش از اندازه فعال و پرجنب و جوش است . اختلال بیشفعالی بیماری پیچیدهای است و اغلب تشخیص داده نمیشود. درباره کودکی که با چنین اختلالی تشخیص داده میشود 3 علامت را نباید از یاد ببرید که شامل پرتحرکی، کمبود توجه و تمرکز و در نهایت اعمال تکانهای(کارهای ناگهانی و غیرقابل پیشبینی) است.

علایم بیش فعالی

کودک غالبا با دستهایش بازی میکند و در جایش میلولد.

کودک معمولا نمی تواند در کلاس درس بنشیند و مداوم صندلی خود را ترک میکند.

غالبا میدود یا میپرد.

اغلب بازی یا فعالیتهایش پر سر و صداست.

به نظر میرسد کودک همیشه در حال حرکت است.

زیاد صحبت میکند.

از توجه به جزئیات ناتوان است.

اغلب قادر به پیگیری دستورات یا اتمام کارها نیست.

اغلب وسایل خود را گم میکند

بدون فکر اقدام به فعالیت و انجام کار میکند.

عدم توانایی در صبر کردن برای نوبت خود

اختلال بیش فعالی یک بیماری عصبی-رفتاری است با 2 مولفه اصلی :

1- فعالیت بیش از حد و ناگهانی

2- بیتوجهی یا نداشتن تمرکز

برخی از این کودکان به صورت واضح فعالیت زیادی دارند . برخی هم توانایی تمرکز ندارند اما بیشتر آنها هر دو مشکل را با هم دارند. كودكان مبتلا به ADHD بيشفعالي را همراه با كمبود يا نقص در توجه توامان دارد كه نقص توجه نيز در چند حيطه متعدد قابل مشاهده است. يك نوع از نقص توجه در عدم توانايي توجه مداوم و مستمر به يك موضوع است. آنان تنها چند دقيقه ميتوانند در يكجا نشسته و تكاليفشان را انجام دهند و پس از چند دقيقه، باز بيتوجه به فرياد و تهديدهاي شما شروع به بازيگوشي ميكنند و تلاش شما براي نشاندن آنها براي انجام تكاليف به جايي ختم نميشود و باز بعد از چند دقيقه، بيتوجهي قابل مشاهده است. نوع ديگري از نقص توجه را ميتوان تحت عنوان عدم توانايي تغيير توجه مطرح کرد. كودكان مبتلا به نقص در تغيير توجه، توانايي انتقال توجه از موضوعي به موضوع ديگر را ندارند. اين كودكان نميتوانند همزمان به چند موضوع توجه كنند. كودك معمولي ميتواند همزمان هم بازي كند، هم حواسش به تلويزيون باشد تا با شروع شدن كارتون بپرد پاي تلويزيون و هم اینکه گوشهچشمي مراقب باشد تا پدرش بدون او از خانه خارج نشود و كسي هم دست به خوراكيهايش نزند؛ درحاليكه كودكان داراي نقص در توجه انشعابيافته نميتوانند به بيش از يك موضوع توجه كنند.

اگر فرزندتان با مشكلاتي روبهرو است به متخصص مربوطه مراجعه كنيد؛ نه هر كارشناسي. اغلب افراد بدون اينكه نزد روانشناس بروند، يكراست سراغ روانپزشك ميروند. روانپزشك هم با تصور اينكه بيمار دورههاي درماني توسط روانشناس را بدون موفقيت گذرانده است، دارو تجويز ميكند . پس اگر فرزندتان مشكوك به ADHD است بايد سراغ روانشناس برويد؛ آن هم روانشناسی با گرایش کودکان استثنایی نه هر روانشناسی دیگری. مناسبترین گروه برای درمان کودکان بیش فعال، روانشناسان با گرایش کودکان استثنایی هستند. آنها با گرفتن آزمونهای تشخیصی ، مصاحبه تشخیصی با والدین و کودک و .... به تشخیص و سپس شناسایی اختلال و درمان آن می پردازند که ممکن است فرآیند تشخیص چند روز یا چند هفته به طول بیانجامد.

مداد اول ...